Onze burgemeester groet de Ronde... en vervuilt zijn gemeente...

U kon er de afgelopen weken alvast weer niet naastkijken: naar jaarlijkse gewoonte plantte onze burgemeester de Vlaamse Ardennen de afgelopen weken weer vol borden om zichzelf aan te prijzen. Op zich is er natuurlijk niks mis met enig narcisme (wie zonder zonde is...), zolang ge daar niemand anders mee lastig valt...

Ik vrees echter dat de verkiezingsbordenmanie van onze burgemeester wel degelijk enige "overlast" met zich meebrengt.

Dat onze teerbeminde burgervader blijft vasthouden aan affichecampagnes terwijl studies hebben aangetoond dat deze amper effect hebben, is z'n eigen probleem. De visuele vervuiling van het landschap gaat echter elke Brakelaar aan. Ik houd m'n hart al vast voor de verkiezingsbordenshow in de aanloop naar gemeenteraadsverkiezingen van oktober 2012. In 2006 kon men amper nog iets van de Brakelse natuur ontwaren, verstopt achter talloze vierkante meters verkiezingsplakkaat met helaas al te vaak weinig fraaie koppen (om de Brakelse kiezer te sparen had ik m'n eigen kop alvast flink geminimaliseerd...). Naar 't schijnt, maar ik moet toegeven dat ik dat alleen van horen zeggen heb, was de gemiddelde opbrengst van de Brakelse landbouw in 2006 ook een flink pak minder met al die plakkaten op de velden en weiden.

Helaas blijft het niet alleen bij visuele vervuiling, zoals onderstaande foto's mogen duidelijk maken... De verkiezingsborden en -affiches van de familie De Croo eindigen als een hoop afval, duidelijk waarneembaar langs de openbare weg.

Kilo's papier waarvan de efficiëntie uiterst discutabel is en de inhoudelijke boodschap sowieso nihil. Idem dito overigens voor die onhebbelijke flyers die te pas en te onpas onder de ruitenwissers worden geschoven. Extra gezellig wordt het als die vervolgens nog eens worden natgeregend, opgedroogd en vervolgens voor eeuwig en drie dagen aan uw voorruit blijven plakken...

Mijn constructieve zelve zijnde, wil ik dan ook meteen de hand uitsteken naar onze burgemeester en zijn jonge spruit. Vooral die laatste probeert zich toch een aura van inhoudelijke efficiëntie aan te meten. Wel, laten we de daad bij het woord voegen en zoals in andere gemeentes een herenakkoord sluiten om geen nutteloze en vervuilende verkiezingsborden meer te zetten. Het vrijgekomen budget kan dan volop worden gebruikt voor publicaties waarin niet zozeer ons smoelwerk van tel is maar wél datgene we te vertellen hebben. Dat is uiteraard... áls onze liberale vrienden ook iets te vertellen heb...

Al een geluk dat ge tegenwoordig geen vergunning meer nodig hebt om van die borden te plaatsen. Onze blauwe Majoor Magikoonogeensindegazet ging anders nogal zijn werk hebben met al die stedenbouwkundige overtredingen van zijn burgemeester...

Intussen is het al héél lang geleden dat ik nog eens iets op m'n blog schreef. Ik heb dan ook geprobeerd om m'n leven te beteren en onze dierbare burgemeester en schepenen niet zo veel meer op stang te jagen. Maar ik ben hervallen. 't Is sterker dan mezelf. Ik ben de voorbije veertien dagen nl. minstens twee keer zó hard van mijn stoel gevallen (zonder blijvend letsel, dank voor de eventuele bezorgdheid) bij het lezen van een aantal tussenkomsten van de liberale vrienden dat niét reageren gewoon geen optie is.

De eerste van mijn pijnlijke kennismakingen met moeder Aarde viel mij te beurt bij het lezen "Info Brakel Lierde" van februari 2011 (nr. 140 om precies te zijn). Behalve de immer onvermijdelijke foto van onze beminde burgervader is het daarbij steeds uitkijken naar het opstel van dhr. Vanderstuyf, liberaal gemeenteraadslid, die ons maandelijks verblijdt met bondige (nu ja...) levenslessen betreffende regelgeving allerhande. In het vorig nummer nam koene kapitein Vanderstuyf de recent ingevoerde "meldingsplicht" en "vrijstelling" van de stedenbouwkundige vergunning onder de loep. Vanuit m'n professionele achtergrond ben ik niet helemaal onbekend met deze regelgeving dus ik las het stuk met bijzondere aandacht. Wat concrete feiten betreft heeft het achtbare gemeenteraadslid het bij het juiste eind: voor een heleboel werken waar men vroeger wél een vergunning diende voor aan te vragen, is dit voortaan niét meer nodig (een opsomming hiervan vindt u via www.ruimtelijkeordening.be). Vervolgens krijgt Vanderstuyf echter last van een hersenkronkel van hier tot in Srebrenica. Zijn conclusie over het afschaffen van deze administratieve rompslomp luidt nl. (en ik citeer): "Vlaanderen gaat weer een stapje verder in de regelneverij, waarin we onderhand al met verve aan het scoren zijn!!!". Dus: afschaffen van paperasserij voor de burgers staat voor dhr. Vanderstuyf gelijk met regelneverij. Ik versta dat dhr. Vanderstuyf probeert om kiezerzieltjes te winnen door zich op te werpen als een soort ridder strijden tegen betutteling maar nu had ik van hem tocht net iets meer intellectuele eerlijkheid verwacht. Temeer daar z'n eigen blauwe schepenen er maar niet in slagen om een gemeentelijke stedenbouwkundige ambtenaar aan te stellen, wat pas écht een dienst aan de bevolking zou zijn en een stap vooruit in de strijd tegen de "Vlaamse betutteling".

Peter Vanderstuyf hoeft zich overigens niet geviseerd te voelen. Hij bevindt zich in goed gezelschap. 't Was namelijk zijn eigen partijvoorzitter die mij ten tweede male ter aarde deed belanden toen ik onlangs de liberale "burgerkrant" (het gazetje van de VLD) dus in m'n brievenbus kreeg. Daarin schrijft de Michelbeekse wonderboy over de "belastingverhoging op kap van de werkende mens" die de Vlaamse regering zou hebben doorgevoerd. Bon, we moeten daar ook niet over zeveren: de Vlaamse regering heeft inderdaad de "jobkorting" afgeschaft. Een bonus die de Vlaamse werknemers kregen om hen te belonen voor het feit dat ze werken. Dat is niet plezant maar elke Vlaming kent ongetwijfeld ook het gezegde "de tering naar de nering" zetten. Wat wél verrassend is, is de verwijzing van de jonge De Croo naar het "falend beleid" die de oorzaak zou van zijn van deze besparingsnoodzaak. De Croo junior zit wellicht nog niet lang genoeg in de politiek om zich te herinneren dat dit "falend beleid bewerkstelligd werd door de vorige Vlaamse regering... waarin z'n eigen Dirk Van Mechelen de financiën voor z'n rekening nam. Het feit dat men tijdens die toenmalige vette jaren verzuimd heeft om de kas gezond te houden, maakt dat Vlaanderen zich vandaag genoodzaakt ziet op de rem te staan. De ingrepen van N-VA-minister Muyters maken niettemin dat Vlaanderen als enige regio het komende jaar een begroting in evenwicht zal kunnen voorleggen. Falend beleid?

Nu ja, ik neem het Vanderstuyf en De Croo jr. niet kwalijk. Als men niet meer weet van welk hout pijlen maken, is het maar een kleine stap richting populisme. Nu Dedecker stilaan van het toneel verdwenen is, ligt de markt voor politieke imbeciliteit weer helemaal open. De liberalen weten in welk gat gedoken.

Naar aanleiding van de politieke crisis deed MR-kopstuk Louis Michel een merkwaardige oproep: na de verkiezingen moet er onderhandeld worden met mensen die overtuigd zijn van het eeuwige nut van België. Ik heb het nog eens goed herbeluisterd, maar hij zei het echt: EEUWIG (De Ochtend, Radio 1 - 28/4/2010).

Ik ben dan misschien danig misvormd als historicus (en nee, u hoeft daar écht niet instemmend op te reageren) maar van zo'n uitspraken krijg ik nu eens echt het sch**t (al ben ik in de kak-en-pis-retoriek duidelijk heel wat minder beslagen dan dhr. BDW uit A.). Mocht ik een slecht karakter hebben of behept zijn met een dosis cynisme, ik zou dhr. Michel zelfs platvloers 19de eeuws nationalisme durven aanwrijven. Gelukkig valt mijn karakter best mee.

Dit maar om te stellen dat ik de eerste "eeuwige" staat nog moet tegenkomen. Zelfs Hitler legde met zijn gedroomde duizendjarig rijk de lat een stuk lager (en we hebben gezien hoe lang hij het uiteindelijk heeft uitgezongen...). Landen, staten, rijken,... zijn nu eenmaal dynamische gegevens. Ze komen en gaan, veranderen van structuur, van politiek bestel,...
Duitsland, tegenwoordig zowat het lichtend voorbeeld in de EU, bestaat nog maar goed twintig jaar in zijn huidige vorm. Dat andere grote buurland van ons, Frankrijk is sind de Franse revolutie reeds aan z'n vijfde republiek toe terwijl de grenzen van het land in die tijd verschillende wijzigingen ondergingen. Spanje mag dan wel krampachtige pogingen doen om het land in een centralistische greep te houden, de voorbije jaren kregen de verschillende regio's er steeds meer bevoegdheden toegekend: de Basken zijn zelfs bevoegd voor hun eigen belastingen en hun eigen gezondheidszorg - iets waar onze Franstalige voorlopig-nog-landgenoten van gruwen... Zelfs de Joe-Es-of-Ee onderging sinds 1776 al heel wat grens- en andere wijzigingen. Misschien dat enkel een drietal Europese micronaties (Monaco, Andorra en San Marino) aanspraak kunnen maken op een zekere "eeuwigheidswaarde", althans, tot hiertoe... Maar wie weet wat morgen brengt?
Alle Europese landen droegen de afgelopen 50 jaar bovendien een flink stuk van hun soevereiniteit over aan de EU en afhankelijk van de richting die de EU de komende jaren zal uitgaan, zullen er nog heel wat bevoegdheden extra worden overgedragen of juist weer worden teruggenomen.

Alles wijst er trouwens op dat België in de feiten al lang is gesplitst. Zoals dhr. BDW uit A. reeds herhaaldelijk heeft aangestipt, hebben we vooreerst een gesplitste publieke opinie: er is geen "nationale" media, alleen Vlaamse en Franstalige kranten, tv en radio die bovendien nogal een andere kijk op de zaken hebben. In Vlaanderen stemt men voornamelijk centrum-rechts, in Wallonie voornamelijk extreem-links. Er bestaan geen "Belgische" partijen, alleen Vlaamse en Franstalige. Bovendien blijken er ook geen "politieke families" meer te bestaan: PS zit in de meerderheid, de sp.a in de oppositie, VLD en MR staan met getrokken messen tegenover elkaar en sinds de Vlaamse radicalisering van de CD&V botert het niet zo goed meer met CDh (al kan dat tij natuurlijk snel keren nu CD&V weer voluit de Belgische kaart trekt). Op de koop toe is men intussen in een situatie verzeild geraakt waarbij alle Vlaamse partijen verkiezingen willen en alle Franstalige partijen géén verkiezingen willen...

Het gaat er dus niet om België te splitsen, het gaat er om de structuren aan te passen aan de feitelijke situatie. Indien men wil voorkomen dat België op de "failed states"-index terecht komt, dient men bij een volgende staatshervorming nu écht de stap te zetten naar een confederale structuur. Wie een IQ heeft van meer dan 50 (en aangezien u inmiddels al zo ver gekomen bent in deze tekst, durf ik u daar wel bijrekenen) realiseert zich ongetwijfeld dat onderhandelen over "wat men nog samen wil doen" (confederale logica) een stuk positiever is dan onderhandelen over "wat men niet meer samen wil doen" en dus veel meer kans op slagen heeft dan het gemekker van de jongste jaren, sinds Verhofstadt de boel liet verrotten.

Een confederaal België is alvast een eerste stap. Er een definitief eindpunt van maken is echter onzinnig: de wereld is nu eenmaal voortdurend in beweging. Stel dat de Europese Unie een aantal taken van dat confederale België overneemt, zal ook die confederale tussenstap zijn nut verliezen. Stel dat de Europese Unie zichzelf opheft is het misschien nodig om terug toenadering te zoeken tot Wallonië of andere partners. Of stel dat de Hollanders morgen binnenvallen, ons annexeren en Dick Advocaat aanstellen als landvoogd?

Staten een eeuwigheidswaarde toekennen is dus het reinste boerenbedrog (met mijn oprechte excuses voor de landbouwers). Zélfs een onafhankelijk Vlaanderen zal niet voor eeuwig bestaan. So what? Zaken evolueren - get over it.

Voor zover hij er nog niet bijhoorde, geef ik dhr. Michel dus graag een plaatsje bij de gallerij der malloten, naast Herman De Croo en Mark Eyskens. En voor alle duidelijkheid: zo'n plaatsje in de gallerij der malloten is wel voor eeuwig.

Amen.

Mijn woorden waren nog niet helemaal koud of 't was al van dat... Op de jongste OCMW-raad lag een mooi briefje te wachten van rusthuisbaas Bruno Schollaert waarin een verhoging van de dagprijs wordt aangekondigd met maar liefst 8 euro. Even uitrekenen: 8 euro maal 365 dagen maakt 2.920 euro extra per bewoner per jaar. Daar kunt ge al eens flink gaan van eten volgens mij...

Het (ver)nieuw(d)e rusthuis telt 70 bedden. We rekenen dus een beetje verder: 70 maal 2.920 euro maakt 204.400 euro extra inkomsten per jaar. Ik kan dus alleen maar vermoeden dat het OCMW een stuk minder zal moeten bijdragen in de "verliezen" van het rusthuis. Of ben ik nu te naïef...?

Alweer een hele tijd geleden dat ik nog eens iets publiceerde. Ik verdiepte mij de jongste weken in de santeboetiek van het rusthuis Najaarszon. Ronduit onthutsend hoe de Brakelaars hier gerold zijn.

Laat duidelijk zijn: ik ben content dat het rusthuis Najaarszon gered is geweest van de ondergang. Ik vind het ook absoluut noodzakelijk dat de Brakelse bejaarden in hun eigen gemeente hun oude dag kunnen slijten. Bovendien ben ik er ook van overtuigd dat samenwerking met een private partner zowat de enige mogelijkheid was (én is) om een goeie service voor de bejaarden te garanderen. De manier waarop echter één en ander verlopen is (én verloopt) in de samenwerking van het OCMW met dhr. Bruno Schollaert voor het rusthuis Najaarszon is echter ongezien...

Afspraken en contracten worden met de voeten getreden, de kantjes worden opgezocht en het geld van de Brakelse belastingbetaler wordt eenvoudigweg misbruikt! Naar aanleiding van een recente algemene ledenvergadering van de N-VA maakte ik een powerpoint met een overzicht van de kuiperijen rond rusthuis Najaarszon. U kan die powerpoint hier bekijken.

De powerpoint stelt het allemaal nogal 'plastisch' voor maar in het kort komt het hier op neer: OCMW-voorzitter Flamand vertelt aan iedereen die het maar horen wil dat de samenwerking met dhr. Schollaert de Brakelse belastingbetaler geen euro kost terwijl dit vroeger wél het geval was. Wanneer we echter de naakte cijfers er naast leggen, dan blijkt dat het gemeentebestuur in 2001 (vóór de samenwerking met dhr. Schollaert) €  450.000 toestopte aan het rusthuis. In 2009 wordt hiervoor een bedrag begroot van... € 475.000. Het OCMW blijft nl. nog tot 2016 bijdragen in de verliezen en ten eeuwigen dage voor een belangrijk deel van de personeelskosten. Toen ik op OCMW-voorzitter Flamand hierover aansprak op de jongste OCMW-raad, vertelde hij me dat de kosten in de toekomst nog zullen oplopen...

Het klopt dat dhr. Schollaert intussen ook flink investeerde in het rusthuis. Eerlijk, het nieuwe gebouw is een prachtige verwezenlijking. Ik vrees echter dat er van enig altruïsme weinig sprake is en dat dhr. Schollaert zijn investering graag wil terugverdienen. Ik voorspel in de toekomst dan ook een flinke stijging in de dagprijzen voor de rusthuisbewoners (in Horebeke, waar dhr. Schollaert al langer rusthuisgoeroe speelt, weten ze er alles van...). Wie mag er echter opdraaien voor de kosten wanneer een bewoner die dagprijs niet meer kan betalen? Het OCMW... en dus uiteindelijk de Brakelse belastingbetaler...