Jan Haegeman

Jan Haegeman

-- Thuispagina --

-- Persoonlijk --

-- Standpunten --

-- Verwijzingen --

Standpunten: klein alfabet van mijn ideeën

A - B - C - D - E - F - G - H - I - J - K - L - M - N - O - P - Q - R - S - T - U - V - W - X - Y - Z

A: arbeidsgerichtheid

Onze sociale zekerheid moet gebaseerd zijn op het streven van iedereen om zelf in de eigen inkomsten te voorzien. Iedereen die gezond is en niet te jong of te oud, heeft het recht - en de plicht! - voor zijn/haar onderhoud te werken. Zonder deze bereidheid kan een systeem dat gebaseerd is op solidariteit niet functioneren.

Als apart gewest kan Brussel ongestraft Vlaanderen gijzelen, zoals het dossier van de nachtvluchten aantoont. Ook de taalwetgeving wordt in de - op papier nochtans - tweetalige hoofdstad schaamteloos en op grote schaal met de voeten getreden. Intussen lopen de vele beleidsniveaus in Brussel over en door mekaar. Het bestuur is een chaotisch kluwen. Terwijl de Brusselse werkloosheid piekt, bakkeleien de excellenties over de bouw van een openluchtzwembad.
CD&V en N-VA willen de band tussen Brussel en de rest van Vlaanderen uitbouwen en versterken. Brussel krijgt een aangepast statuut, maar behoudt de autonomie voor lokale materies. Zo kan het zijn opdracht als tweetalig gebied en hoofdstad van Vlaanderen, België en Europa blijven vervullen. In dit Brussel nemen de Vlamingen volwaardig deel aan het bestuur, op alle niveaus. Dit Brussel leeft de taalwetgeving correct en onverkort na, altijd en overal. Het is elementair dat Vlamingen van binnen en buiten Brussel altijd in hun eigen taal terecht kunnen bij politie, administratie, ziekenhuizen, gerecht enz.

C: cascadeverbod

Gezinshereniging is een belangrijke bron van de migratiestroom. Zonder afbreuk te doen aan het recht op eerbiediging van het gezinsleven, moeten er toch maatregelen genomen worden om deze instroom te beperken.
Zo pleit de N-VA voor een 'cascadeverbod', dat ervoor zorgt dat iemand slecht eenmaal kan gebruik maken van het recht op gezinshereniging. Concreet betekent dit dat iemand slechts eenmaal een huwelijkspartner uit het buitenland naar België kan laten overkomen. Bovendien kunnen personen die zelf in het kader van gezinshereniging naar België zijn gekomen, niet opnieuw andere personen naar België laten overkomen.

Vlaanderen moet zijn traditie van vredelievendheid, vertaald in de woorden ‘nooit meer oorlog’, verder zetten. Dat betekent niet dat we ons moeten afschermen in een kleurloze neutraliteit. Integendeel, onze expertise in geweldloze strijd voor de rechten van mens en volk, moet de hoeksteen worden van een actieve conflictpreventie- en bemiddeling.
De N-VA wenst de defensie te organiseren in een Europese internationale alliantie, in eerste instantie gericht op de gezamenlijke verdediging van de leden. De Europese defensiemacht kan worden ingezet voor vredeshandhaving en vredesafdwinging.

De N-VA is bij uitstek een pro-Europese partij en streeft naar een onafhankelijk Vlaanderen als lidstaat van Europa. In afwachting hiervan wil zij rechtstreeks de constitutionele deelstaten een volwaardige rol laten spelen met betrekking tot hun bevoegdheidsdomeinen binnen de Europese structuren. Dit betekent onder meer dat ze geraadpleegd worden door de Commissie bij voorstellen die behoren tot hun bevoegdheden en dat deelstaten duidelijk inspraak hebben bij de evaluatie van de subsidiariteit. Maar bovenal dat wordt voorzien in de mogelijkheid voor lidstaten om hun stemgewicht binnen de Europese Raad op te splitsen in hoofde van hun respectieve constitutionele regio’s. Het zijn immers de regio’s die uiteindelijk zullen afgerekend worden op hun beleid.

Geraakt u nog wijs uit uw belastingsbrief? Voor de doorsnee burger is het fiscale stelsel onleesbaar en onbegrijpelijk. Bijstand van fiscale specialisten is bijna een noodzaak geworden, en zelfs die vinden amper nog hun weg in de wirwar van regels. Zelfs de administratie vindt de huidige regelgeving te complex om ze te kunnen toepassen, laat staan om ze te controleren of toe te lichten. Voor de N-VA kan dit niet. Er moet dan ook dringend werk gemaakt worden van een vereenvoudiging. De overheid moet anders omgaan met fiscaliteit en met fiscale gunstmaatregelen. Nu zijn dit al te vaak leuke ‘snoepjes’ die aardig meegenomen zijn, maar die omwille van het kleine bedrag absoluut geen invloed hebben op de beslissingen van de belastingplichtige, zoals bijvoorbeeld de paarse fiscale milieumaatregelen. Voor de N-VA moet het beoogde en verwachte effect van dergelijke maatregelen afgewogen worden tegenover de noodzaak van een eenvoudige en eenduidige fiscaliteit en de bijkomende administratieve (werk)last voor zowel de belastingplichtige als de administratie. Uiteindelijk moet men komen tot minder, maar beleidsmatig meer efficiënte want echt gedragswijzigende maatregelen.

G: gezondheidszorg

Vlaanderen kiest al jarenlang voor de huisarts als centrale figuur in de gezondheidszorg en zet maximaal in op thuiszorg, preventie, palliatieve zorg, thuisverpleging, … Franstalig België daarentegen kiest een ander model. Een model waarbij het ziekenhuis en de specialistengeneeskunde een centrale rol spelen. Er is in België duidelijk sprake van een zorggrens. Een zorggrens die samenvalt met een culturele grens: de taalgrens. De N-VA pleit er dan ook voor om de structuren aan te passen aan de werkelijkheid: een eigen Vlaamse gezondheidszorg die beantwoordt aan de Vlaamse noden.

H: homogene bevoegdheden

Vandaag zitten heel wat bevoegdheden verspreid over verschillende ministers, beleidsniveaus... Er is een Vlaams minister van Mobiliteit en een Belgische minister van Mobiliteit, een Vlaams minister van Ontwikkelingssamenwerking en een Belgisch minister van Ontwikkelingssamenwerking, een Vlaams minister van Buitenlands Beleid en een Belgisch minister van Buitenlandse Zaken, een Vlaams en een Belgisch minister van Landbouw, een Vlaams en een Belgisch minister van Volksgezondheid... Maar liefst acht(!) excellenties zijn bevoegd voor Gezondheidszorg. De N-VA eist homogene bevoegdheidspakketten op Vlaams niveau. Een onafhankelijk Vlaanderen ware uiteraard de meest rationele en logische oplossing voor deze surrealistische situaties.

De N-VA wil de ‘Ikea-wet’ wijzigen. Er moet een gedetailleerde registratie en analyse van de bestaande detailhandel komen. Buurgemeenten moeten een recht op beroep krijgen voor wat betreft ontwerpen van handelsvestigingen met een netto oppervlakte van minstens 1000 m². In het Nationaal Distributiecomité moeten, in afwachting van de volledige defederalisering van het handelsvestigingsbeleid, twee aparte subcomités worden opgericht, die enkel nog samen oordelen over aanvragen uit het Brussels Hoofdstedelijk Gewest.

Veel extra jobs beloven is gemakkelijk, maar die belofte nakomen is een ander paar mouwen! Niet de overheid moet zorgen voor extra jobs, wél de ondernemingen! Door het ondernemerschap te stimuleren, creëert men automatisch nieuwe jobs.

De N-VA onderschrijft het principe van de uitstap uit kernenergie. Een sluiting van de bestaande kerncentrales vanaf 2015 lis evenwel niet realistisch. Momenteel zijn onvoldoende duurzame, milieuvriendelijke alternatieven voorhanden. Onze kerncentrales sluiten en daarna verplicht zijn buitenlandse (kern)energie aan te kopen is ronduit onnozel. Het stimuleren van onderzoek naar alternatieven dient een prioriteit te zijn.

L: lastenverlaging

Recent onderzoek doorprikte de leugens van Verhofstadt over de lastenverlaging: onder zijn beleid was er geen sprake van substantieele verlagingen. De N-VA pleit om de kosten voor de kinderbijslag en de gezondheidszorg uit de brutoloonkost te lichten. Daardoor verkleinen we de loonwig met 20 % en halen we meteen de achterstand op onze buurlanden in. De financiering van de kinderbijslag en de gezondheidszorg zal dan vanuit de algemene middelen gebeuren. Dit zal geen enorme verhoging van de productbelasting betekenen omwille van het terugverdieneffect dat de loonlastenverlaging met zich meebrengt.

Migratie is één van de grootste uitdagingen van de 21ste eeuw. Bij veel mensen roept het woord negatieve connotaties op. Jarenlang werd in ons land immers een zeer gebrekkig migratie- en inburgeringsbeleid gevoerd: snel-Belg-wet, vreemdelingenstemrecht, uitgeprocedeerde asielzoekers die in de illegaliteit belanden,... Tegenover dit Belgische non-beleid plaatst de N-VA een verhaal met rechten én plichten. Nieuwkomers dienen zich verplicht in te burgeren met de kennis van onze taal als één van de basisvereisten. De N-VA pleit ook voor een beperkte vorm van economische migratie, o.m. om knelpuntvacatures in te vullen.

N: nachtvluchten

Vlaanderen moet ijveren voor een geleidelijke afbouw van de nachtvluchten. De N-VA pleit voor een constante, becijferde afweging van de baten (werkgelegenheid) ten opzichte van de kosten (milieuvervuiling, levenskwaliteit, gezondheidszorg,…).

O: onafhankelijkheid

Het uiteindelijke doel van de N-VA is Vlaanderen als onafhankelijke staat in een democratisch Europa. Enkel een onafhankelijk Vlaanderen zal erin slagen de Belgische ondermaatsheid van zich af te schudden. Enkel een onafhankelijk Vlaanderen kan de ambitie waarmaken om een topregio te zijn en te blijven.

Het argument dat Vlaanderen te klein is om zijn eigen weg te gaan, snijdt geen hout. Van de huidige 27 lidstaten van de EU zijn er elf die minder inwoners tellen dan Vlaanderen. Kleinere landen zijn over het algemeen trouwens zeer welvarend. Van de tien landen met het hoogste BBP per inwoner zijn er amper drie met meer dan zes miljoen inwoners.

Vele Vlamingen nemen dagelijks het openbaar vervoer naar het werk en nemen daarmee hun verantwoordelijkheid op voor een beter milieu en een betere mobiliteit. Jammer genoeg worden ze daar niet altijd voor beloond en zijn ze geregeld het slachtoffer van (al dan niet wilde) stakingen. Mobiliteit is voor de N-VA echter een basisbehoefte. De overheid moet ter zake een universele dienstverlening waarborgen en die afdwingbaar maken bij haar personeel. Het stakingsrecht is niet onbeperkt maar begrensd door het recht op arbeid en het recht op mobiliteit van anderen.

Een monarchie is bij uitstek een ondemocratische regeringsvorm. Macht verwerven op basis van vaginaal toeval is bovendien in strijd met het principe dat "alle Belgen gelijk zijn voor de wet". Er zijn veel alternatieven voor handen voor een democratischer staatshoofd: president (Duitsland, Italië), beurtrolsysteem tussen ministers (Zwitserland), beurtrol tussen parlementairen (San Marino)... Dat een republiek duurden zou zijn dan een koninkrijk is een fabeltje: in een echte democratie beslist de bevolking namelijk zélf hoeveel het staatshoofd mag verdienen.

S: schuldafbouw

De N-VA wil komaf maken met het budgettaire lapwerk van de federale regering en eist een verantwoord begrotingsbeleid. Er moeten structurele maatregelen genomen worden, o.a. via de verdere staatshervorming, om de overheidsschuld versneld af te bouwen. Dat is de beste manier om ons voor te bereiden op toekomstige uitdagingen zoals de vergrijzing. Maatregelen met een éénmalige budgettaire impact kunnen enkel als zij transparant zijn, een objectieve budgettaire efficiëntietoetsing doorstaan en geen betrekking hebben op essentiële overheidstaken of -goederen.

Laat ons duidelijk zijn: gezien het huidige verschil in welvaart tussen Vlaanderen en Wallonië, is een solidariteitstransfer tussen beide deelstaten verantwoord en nodig. De N-VA koestert geen historische rancunes en is geen partij die aanstuurt op georganiseerd Vlaams groepsegoïsme. Het Vlaams regeerakkoord, dat de N-VA mee onderhandelde, pleit trouwens expliciet voor Vlaamse solidariteit met Wallonië. Echte solidariteit veronderstelt evenwel transparantie, objectiviteit en doelmatigheid. De huidige geldstromen vanuit Vlaanderen voldoen aan geen enkel van die drie criteria.
De N-VA vraagt de Waalse partijen de economische realiteit onder ogen te zien en zich niet langer te laten misleiden door het vertekend beeld dat ontstaat door de bijzonder grote financiële transfers. Wallonië moet zelf de volle verantwoordelijkheid nemen voor haar toekomst. Van de Vlaamse partijen vraagt de N-VA het uitvoeren van het Vlaams regeerakkoord dat stelt dat de huidige transfers moeten vervangen worden door objectieve en transparante solidariteit.

U: uitgroeibanen

De overheid moet werknemers fiscaal stimuleren om langer aan de slag te blijven. Bovendien moet het voor werkgevers fiscaal aantrekkelijk gemaakt worden om 55-plussers in dienst te nemen. Voor oudere werknemers die het wat rustiger aan willen doen, moet voorzien worden in een systeem van uitgroeibanen. Men kan minder uren presteren voor een evenredig verlaagd loon, of kiezen voor een lichtere taak die ook minder vergoed wordt. Dit systeem moet een recht zijn voor werknemers vanaf 55 jaar. De opbouw van pensioenrechten van mensen met een uitgroeibaan mag echter niet in gevaar komen. Het pensioen moet dan ook, voor iedereen, berekend worden op basis van de 35 meest voordelige jaren. Tenslotte moeten er meer mogelijkheden komen om verder te werken na de pensioengerechtigde leeftijd. Deze mensen betalen dan immers nog steeds mee aan de Sociale Zekerheid. Niet iedereen voelt zich te oud om te stoppen met werken op 65. Wanneer men het recht op een uitkering uitstelt, kan men door arbeid als werknemer of zelfstandige hogere pensioenrechten opbouwen.

De ‘modal shift’ moet worden gerealiseerd, waarbij personen- en goederenvervoer worden gespreid over de verschillende vervoersmodi, en waarbij de kostprijs van alle vormen van vervoer voor de gebruiker de respectieve externe kosten benadert (maatschappelijke baten/kosten). Openbaar vervoer moet dan ook niet gratis zijn. Het beleid inzake openbaar vervoer moet als objectief hebben het verminderen van het goederen- en personenvervoer over de weg. Met als achterliggende gedachte het verhogen van de verkeersveiligheid, het tegengaan van de verkeerscongestie en het verminderen van de uitstoot van CO2.

W: werkloosheidsval

Op dit moment brengt werken voor sommige mensen niet (veel) meer op dan niet werken. Dat is onaanvaardbaar. Deze werkloosheidsval moet bestreden worden door onder andere een bijkomende verlaging van de lasten op de lage arbeidsinkomens door te voeren.

Z: zelfbeschikkingsrecht

Overal ter wereld leven volkeren en regio’s in verdrukking. Zij hebben recht op steun en erkenning. Het recht op zelfbeschikking is opgenomen in het handvest van de Verenigde Naties en verdient prioritaire aandacht. Zelfbeschikking betekent voor de N-VA dat elk volk het recht heeft zelf te bepalen hoe ruim het zijn autonomie wenst in te vullen. Vlaanderen moet zijn internationaal netwerk en zijn ervaring inzetten om dit basisrecht te vrijwaren.